Dyveke

Ik maak even plaats voor Dyveke, geboren op 31 december 2003. Ze is een poes van formaat, ziet er een beetje bozig uit, maar is dat absoluut niet. Het heeft wel wat moeite gekost om haar goed op de foto te krijgen. Mevrouw vond het veel te leuk, al die aandacht van mij. Ze kwam steeds naar mij toe als ik weer in de aanslag zat met het fototoestel. Vandaar dat de foto’s niet helemaal fantastisch zijn, maar ze geven wel een redelijk beeld van hoe ze is. Ze is een heerlijk onhandige kat (geërf van vader Sjaak?), ze kan zich echt gedragen als een olifant in een porseleinkast.

Cyber

Nog een paar katten in het voorstelrondje te gaan. Vandaag Cyber Heresfelger, geboren op 24 oktober 1999. Een stoer ogende ex-kater met het karakter van een echt Noors boswatje. Zo af en toe probeert hij de baas in huis te zijn, maar verder is hij zo rustig als het maar zijn kan. Hij ligt niet vaak op schoot maar kan wel heerlijk overdreven om aandacht vragen. Bedelen om eten doet hij niet, behalve als er ergens rookworst valt te halen. Daar is hij echt helemaal verzot op en rukt dan het liefst de vork uit mijn handen, of hij legt heel subtiel zijn brede voorpoot op mijn hand om zijn nagels in mijn hand te plaatsen als ik de voor hem verkeerde kant op ga met de vork. Kortom, een heerlijke kater met jammer genoeg zo af en toe een epileptische aanval.

Caro

Vandaag maak ik plaats voor Caro, een kater van formaat. Als er eentje is die voldoet aan het beeld "je-weet-wel-kater" dan is hij het wel. Met een kilootje of 10 mag hij er best zijn, maar als enige niet Noor in het gezelschap moet je toch ook ergens mee opvallen? Caro is ruim 9 jaar geleden bij mij komen wonen. Als klein lummeltje had hij een favoriet speeltje, namelijk een touwtje met een belletje er aan. Als hij vond dat er gespeeld moest worden dan pakte hij het touwtje in z’n bek en tikte dan met zijn poot tegen mij aan om te laten merken dat hij er klaar voor was. Andersom werkte het ook, als ik het belletje pakte en er even mee rammelde, dan kwam hij gelijk aan gerend. Dat heeft hij jaren volgehouden, maar nadat het belletje diverse malen uit de stofzuigerzak was gevist en nadat er diverse keren op gestaan was, was er niet veel meer van over en is het stilletjes verdwenen. Nu heeft Caro nog af en toe een gekke bui. Hij loopt dan hard (op zijn manier ) tegen een speelgoedmuisje aan te meppen. Ooit heeft hij een echte muis mee naar binnen genomen, maar ik verdenk hem er van dat hij toen een dode muis gevangen had .
Hij heeft een hekel aan kinderen, kan zomaar naar ze uithalen. Heel vervelend is dat kinderen zich wel altijd tot hem aangetrokken voelen omdat Caro altijd zo gezellig is dat hij er bij blijft als er visite is. De bekende kinderen weten inmiddels wel dat Caro een boze poes is, maar toch willen ze dat altijd nog eventjes uit proberen. Gelukkig is hij naar mij toe een echte kroelkont. Soms zelfs tot het opdringerige aan toe. Hij komt, vooral ’s winters, heel graag onder het dekbed tegen mij aan liggen.

Zusje

Het is weer tijd voor een schildpad poes. Dit keer Narviks Michelle, beter bekend als Zusje. Zusje is een poes met KARAKTER. Ze wil absoluut niet aangeraakt worden, ik kan haar daarom niet aaien. Heel soms kan ik haar heel voorzichtig "overvallen" en lukt het om haar heel eventjes te aaien. Ze kijkt dan alsof ze zelf ook heel verbaasd is dat ze het toe staat. Maar over het algemeen loopt ze hard weg als ze ook maar het idee heeft dat iemand haar wil aanraken. En het is niet omdat ze bang is, want dat is ze helemaal niet. Ze is een perfecte moeder geweest voor haar nestje dat ze op 1-1-2005 gekregen heeft. Ze vond het helemaal niet erg dat de kleintjes opgepakt en geaaid werden. In die periode vond ze het trouwens zelf ook niet erg om geaaid te worden. Het is een rare meid, met een gebruiksaanwijzing, maar ze hoort er helemaal bij!

Hjalmar

Ter afwisseling nu eens geen (schildpad) poes, maar een blauw/witte kater. Nou ja, niet helemaal een kater, het is een je-weet-wel-kater. Skidbladnir’s Hjalmar is geboren op 1 januari 2005. Eigenlijk was ik toen niet van plan om een kitten te houden, maar Hjalmar was een schriel ventje en er werd geen interesse in hem getoond. Tja, dan kan je niets anders doen dan hem te laten blijven, toch? En dat terwijl ik helemaal niet van katten hou die veel wit hebben Inmiddels is het ielige mannetje van toen veranderd in een heerlijke stevige vent (typisch geval van lelijk eendje). Hjalmar komt regelmatig kroelen, hij gaat dan helemaal over mij heen hangen. Van visite wil hij niets weten, zodra er visite over de vloer komt zit hij veilig op de linnenkast. Veel mensen weten daarom niet eens dat ik hem heb Verder speelt hij graag tikkertje met Imke. Ze rennen dan door het huis alsof hun leven er vanaf hangt.