Vandaag is Ilar weer thuis. In een blikje dat wel, maar het gaat om het idee hè? Er is trouwens niet veel van Ilar over, een klein bodempje maar en dan hebben ze het badlaken waar ik hem ingelegd had nog mee verbrand ook. Waarschijnlijk omdat ze anders niets hadden om in het blikje te doen
Ik merk nu pas hoe veel ik de afgelopen 7 maanden met hem bezig ben geweest, er is echt een last van mijn schouders gevallen. En dat terwijl ik Ilar niet als last heb ervaren hoor! In tegendeel, hij was absoluut geen last.
Ik kan mij nu weer een beetje ontspannen omdat ik hem continu in de gaten hield. Maar toch, nu ik achter mijn computer zit, ligt Borgje wel erg alleen bij mij. Waarschijnlijk vindt ze dat zelf helemaal niet erg, maar ik mis wel iets. Net toen ik op de bank zat, dacht ik even zijn trippelende voetjes op de vloer te horen, maar hij was het niet. Als ik mij ’s nachts omdraai moet ik even voelen of hij bij mij ligt, maar hij ligt er niet. Dat zijn de moeilijke momenten, de routines die er al zo ingeslepen zijn. Gelukkig heb ik de diashow waar ik minstens 1 keer per dag naar kijk, met de tranen over mijn wangen maar gelukkig ook met een glimlach.
Ilar gaat nog een urn krijgen, dat blikje is niet helemaal wat ik in gedachten heb. Maar dat komt later wel.









